bakanlar bana gövdemi görürler
ben başka yerdeyim
asaf halet çelebi
Durup olduğum yerden dünyaya bakarken kendimi izlediğimi hayal ediyorum. Bunun filmini çektiler, bir haftada bitirebildim. Durup dünyaya baktığımız yer o kadar önemli, o kadarla da herkesin hesabı ayrı sanırım. Hiç acaba demeden içimi açabildiğim yerden bakıyorum dünyaya, komşu pencerelerden gülümsüyoruz birbirimize, mutluluğu bu zannediyorum.
bir şiir biliyorum, edebiyat bir din olsa
kalbiniz sıkışınca okuyun diye yazılırdı kutsal kitabında,
hiçbir zaman alıntı yapamadığım, bir satırı eksik olursa yerine ulaşmaz gibi gelen
ne zaman kalbim sıkışsa fanilikten
açıp okuduğum
ayaklarımı uzatıp derin bir nefes alıyorum,
ihtiyacım olacağından değil
gökyüzü dolsun diye göğsüme,
arkadaş'ı çok seviyorum
gökyüzüne uzun uzun baktığımda olabileceklerden haberim yoktu yakın zamana kadar
durduğun yeri görüyormuşsun, durduğun yer o kadar önemli değilmiş
durduğun yerin önemli olduğuna inandırılmışsın ya da
orda durmaman gerektiğine,
öyle değil
tüm bu olanlar hiçbir şey değilse
ya da az önce kayan yıldız hepimizin dilekleriyle ilgiliyse gerçekten
mutlu olmayı paylaşmak dışında neyle tanımlayabiliriz bilmiyorum
varlığı ve yokluğu bu kadar çok şey öğreten başka bir his tanımadım
diyalektik bizi her sabah yataktan kaldırıyor
